Uzun Zamandır yakalandığı amansız hastalığa yenik düşen sevgi dolu ,yüzünde hiç bir zaman tebessüm eksik olmayan, Fanatik Beşiktaşlı ,Yavru Kartal Smedin Amansız Hastalığına yenik düşmesinin ardından Öğretmeni İbrahim ALTUN Samedin Yarım kalan Öyküsünü kaleme aldı.

Öyküsü Yarım Kalmış Çocuğa.... Samedimize...

Bir çocuk vardı

Yükü, yaşından ağırdı

Gözlerinde hayat,

Sırtında acı dağlar taşırdı

Yine de gülerdi hep yüzü

Ölüye can verirdi tebessümü

Her gün acıyla dağlanır

Ağırırdı küçük bedeni

"Olsun" derdi aldırmazdı

Ah etmez, hiç ağlamazdı

Ahlar, acılar ardından bakar

Ona ağlardı.

O, ahlara selam çakar

Acıya gülerdi

"Şükür iyiyim" der geçip giderdi



Bilmezdi kimseler halini

Anlamazdı derdini

Oysa bilen bilirdi onu

Nasıl bitip tükendiğini

Ciğerini yaksa da evladının yası

Hep sessizce ağlardı babası

Bir güvercin kalbi misali

Daim titrerdi anacığı

"Yavrum! Kuzum! Oğlum!"

diye diye yanar

Sinesini dağlardı

Sonra "Ya Şafi"

Diyerek çağırırdı yaradanı

Derman arardı.



Ne çare

Ferman yazılmıştı bir kere

O tatlı bakış, sıcacık gülüş

kalsa da yüreklerde

çocukluğu, hayalleri,

umutları, yarınları...

Bir bir düşecekti yere



Derken...


Bir Ramazan sabahı

Yine acıyla uyandı

Melekler kapısına dayandı...

O, dayanamadı...

Ölümü kucaklayıp

Allah'ına vardı



Bir çocuk vardı

Öyküsü yarım kaldı

Günün ardı bayramdı

Bayramlık diye kefen aldı.

O bayramsız, bayramlar onsuz kaldı

Ne yazacağı öykü bitti

Ne ömrü yazmaya yetti

Öylece sessizce, usulca

Acıya gülerek gitti...



Ey acıya gülerek giden çocuk!

Ey bayramlık diye kefen giyen çocuk!

Ey mezarda büyümeyi bekleyen çocuk!

Bayramın cennet olsun.

Gülücüğünle dolan cennet,

Şimdi Samedine doysun

Ve...

Samedimiz,

cennetinde rahat uyusun...



Öğretmenin
İbrahim ALTUN