Öğretmenin her alanda değersizleştirildiği, itibarının yerlere serildiği ve
her gün canına okunan bu çağda öğretmene, sadece bir günlüğüne
"Günün kutlu olsun" demek,
Çok tuhaf olsa gerek!

Neyse...

Söylenecek çok şey var elbet!
Ancak söylemeye ne hacet!
Ne dil yeter ne kuvvet
iyisi mi sen "mum" edebiyatına devam et...

Sahi bize niye mum denilir ki mumdan öte ışık saçan onca fener dururken...
Şaşırmayın öyle hemen. Biraz sabrederseniz anlatacağım inceden.

Şöyle ki;

Her fener, başkasını tüketerek ışık verirken mum, ışığını tükenerek verir. İste buyüzden öğretmene mum denir. Zira Ögretmen de mum misali kendini tüketerek ışık verir. Yani anlayacağınız erime pahasına ışık veren ve karanlığa, tükenerek direnen bedenleriz biz.

"Öf ya! İçimizi kararttın" diyenleri duyar gibiyim.
Az daha sabredin lakin sizi biraz daha sıkmaya niyetliyim.

Evet, içinizi kararttığımın farkındayım; peki ya siz, her gün gözü kararmışların elinde hayatı karartılan öğretmenlerin farkında mısınız gerçekten?

Haydi gelin, bir sinema şeridi misali gözünüzün önünden geçirin öğretmenin hali pür melalini!

Siz zahmet etmeyin, ben söyleyeyim gördüklerinizi!

Binbir emeğinin karşılığında dayak yiyen, küfür işiten, alay edilen binlercesini gördü gözleriniz ve dahi tehdit edilen, bıçak yiyen hatta öldürülüp kara toprağa gömülen nicelerini hatırladı zihinleriniz değil mi?

Ha bir de mide bulandıran, yürek darlatan, iç burkan korkularımız da var elbet!

Bilmem hic düşündünüz mü, seversem tacizci, kızarsam cani dinilerek yaftalanırım korkusuyla yaşamak nasıl bir şey diye?

Merak ettiyseniz eğer cevabını sorun derim, gördüğünüz ilk öğretmene. Uzun uzadıya dinleyin bir kere sonra bakın öğretmenin düştüğü hale!

Gerçekten dönüp şu acınası halimize bakınca üzülmeden edemiyorum.

Hani bize bir harf öğretenin kırk yıl kölesiydik.

Hani nerde ögretene köle olan Alilerimiz?

Âlime köle olmalı ki Aliler yetişsin. Âlimi köle olan yerde Ali nasıl yetişsin? diye soruyorum.

Işte ne zaman 24 Kasım görsem "Ne dem bitecek yasım?" diyorum kendi kendime...

"Ne gerek var bunlara, yahu dur, bir gün de mutlu olalım. Bize bunu cok görme be!" diyenler var aramızda.

Tamam, sustum!

Haydi!

Sevinelim, hem de doya doya.

Ne de olsa kısa sürecek bu tatlı rüya...

Bir günlük gazla çıkalım yola.

Bakalım ne ola...

Yarın ola, hayrola...


24.11.2019

İbrahim Altun

Pencere Dergisi Genel Yayın Yönetmeni