Ağrı Eğitim ve Araştırma Hastanesi bugün sağlık hizmeti vermekte zorlanıyor. Polikliniklerde randevu bulmak neredeyse imkânsız, servisler dolup taşıyor, bazı branşlarda doktor yok, bazı bölümlerde ise hasta yığılması artık kronik hale gelmiş durumda. Vatandaş dertli, sağlık çalışanı yorgun, sistem tıkanmış…
Ama ne hikmetse hastane yönetimi tüm bu tabloyu görmezden gelip, kamuoyuna “müjde” diye bir ATM açılışını servis ediyor.
Aylar süren planlama, uzun hazırlıklar, teknik altyapı çalışmaları… Okuyunca insan sanıyor ki yeni bir yoğun bakım ünitesi açıldı, kritik bir branşa uzman hekim atandı ya da hastanenin yükünü azaltacak ciddi bir adım atıldı. Yok. Meğer konu bankamatikmiş.
Bugün Ağrı’da insanlar sağlık hizmeti için hastane kapılarında bekliyor. Randevu alamayan vatandaş Erzurum’un yolunu tutuyor. Acilde saatlerce sıra bekleyen hasta “eğitim ve araştırma” tabelasının altında çaresiz kalıyor. Ama olsun… Para çekmek artık daha kolay.
Kimse ATM’ye karşı değil. Elbette sağlık çalışanlarının da bankacılık işlemleri kolaylaşsın. Ancak mesele bu değil. Mesele, hastane elden giderken bunun bir başarı hikâyesi gibi sunulmasıdır.
Hastaneler ATM ile değil; doktorla, hemşireyle, cihazla, hizmetle ayakta durur. Sağlık yönetimi, vitrin süslemeyle değil, sorun çözmekle anılır. Bugün halkın beklediği; açılış kurdelesi değil, çözüm iradesidir.
Eğer bir hastanenin gündeminde ATM, manşetinde ATM, gurur kaynağı ATM varsa; orada konuşulması gereken çok daha büyük bir kriz vardır.
Soru basit:
Bu hastanede sağlık mı yönetiliyor, algı mı?
